فر ایزدی

در شاهنامه فرّه ایزدی توصیف شده ظاهرا صفت پاک و الهی بود که موبدان نخستین ترویج می‌نمودند. فر، فرٓ، فرّه، اصطلاحاتی هستند که با ایزد یا ایزدی ادغام شده‌است که احتمالا به معنی شانس یا امداد غیبی برای فرد بوده است.

💡 تو بخت سرمدی و فر ایزدی داری دو نعمت است بزرگ این دو چیز فرخ‌فال

💡 سیاوش را و خسرو را نیازرد چو فر ایزدی بود آب و آذر

💡 که پای دارد با فر ایزدی به نبرد که دست دارد با بخت سرمدی به جدال

💡 به خودگفت: با نیکمردان، بدی بود درخور کیفر ایزدی

💡 بدین سوی دارمت پاس از بدی بدانسوی از کیفر ایزدی

💡 ناگه به فر ایزدی از بیشه شد پدید یعقوب لیث‌، شیر بیابان سیستان