فحم

فحم. [ ف َ ] ( ع مص ) فحام. گریستن کودک چنانکه سپری شود آواز وی. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). || بانگ کردن گوسپند و کودک. ( منتهی الارب ). رجوع به فحام شود. || ( اِ ) انگِشت است که به هندی کویله نامند، و آن اخگری است که خاموش کرده باشند. ( فهرست مخزن الادویه ). انگِشت. ( منتهی الارب ). زغال. ( حاشیه فرهنگ اسدی نخجوانی ):
آن زمان که فحم اخگر می نمود
آن نه حسن کار نار حرص بود.مولوی.
فحم. [ ف َ ح ِ ] ( ع ص ) تکه بابانگ. ( منتهی الارب ).

(فَ ) [ ع. ] (اِ. ) اخگر خاموش، انگشت.

زغال.

زغال، واحدش فحمه
( اسم ) اخگر خاموش انگشت.
تکه با بانگ

اخگر خاموش، انگشت.

💡 فحمّ الانصار فلما کان من الغد قال ما للانصار؟ قالوا حموا عن آخرهم قال: قوموا بنا نعدهم فعادهم و جعل یقول: ابشروا فانّها کفّارة و طهور فقالوا یا رسول اللَّه: فادع اللَّه ان یدیمها علینا ایّاما حتی تکون کفارة لذنوبنا فانزل اللَّه عزّ و جل، یثنی علیهم: فِیهِ رِجالٌ یُحِبُّونَ أَنْ یَتَطَهَّرُوا بالحمی من الذنوب وَ اللَّهُ یُحِبُّ الْمُطَّهِّرِینَ.

💡 آن زمان آن فحم اخگر می‌نمود آن نه حسن کار نار حرص بود

💡 اخگر از حرص تو شد فحم سیاه حرص چون شد ماند آن فحم تباه

💡 گه مناظره با کوه اگر سخن رانی ز اعتراض تو مفحم شود معید صدا

💡 تاب حرص از کار دنیا چون برفت فحم باشد مانده از اخگر بتفت

💡 آن سیاهی فحم در آتش نهان چونک آتش شد سیاهی شد عیان