فتیل

فتیل. [ ف َ ] ( ع ص ) تافته. ( منتهی الارب ). مفتول. ( اقرب الموارد ). || ( اِ ) رسن باریک از پوست خرمابن، و گاهی آن را بر حلقه دو چوب استاده وادیج بندند. ( منتهی الارب ). ریسمان باریکی از لیف خرما یا موی یال یا پوست. ( اقرب الموارد ). || رشته دانه خرما. ( منتهی الارب ). آنچه در چوبچه هسته خرما بود. ( ترجمان علامه جرجانی ترتیب عادل ). || آنچه از چرک بدن که با انگشتان بتابی. ( اقرب الموارد ). ریم و چرک به انگشتان تافته. ( منتهی الارب ).

(فَ ) [ ع. ] ۱ - (ص. ) تافته، مفتول. ۲ - ریسمان باریک از پوست خرمابن. ۳ - آن چه از چرک بدن که با انگشتان تابند.

= فتیله

۱ - ( صفت ) تافته مفتول ۲ - رسن باریک از پوست خرما بن و گاهی آن را بر حلقه دو چوب ایستاده و ادیج بندند ۳ - آنچه از چرک بدن که با انشگتان تابند ۴ - مقیاسی است معادل ۱ / ۶ فلس.

تافته، مفتول.
ریسمان باریک از پوست خرمابن.
آن چه از چرک بدن که با انگشتان تابند.

💡 در گوش تو معرفت شود ناله مرغ چون خطی اگر فتیله از گوش کشی

💡 باشد آن نور او ز زیت و فتیل نیست باقی چو بحر یا چون نیل

💡 آن چراغ این تن بود نورش چو جان هست محتاج فتیل و این و آن

💡 دل مجرد از آفات غیر محفوظست که بی فتیل سلیم است روغن از آتش

💡 بابی فتیل بالعراء مجدّل فرداً و قد حامت علیه لهامها