فتوحی

فتوحی. [ ف َ ] ( اِ ) جامه ای که بر سینه پوشند، و به عربی آن را صُدَیر گویند. ( آنندراج از نفائس اللغات ).
فتوحی. [ ف ُ ] ( ص نسبی ) نسبت است به فتوح. رجوع به فتوح شود.

( ~. ) (اِمر. ) جامه ای که بر سینه پوشند، صدیر.

💡 اثیرالدین (شرف‌الحکما) فتوحی مروزی، شاعر ایرانی نیمهٔ دوم سدهٔ ششم هجری است. با ادیب صابر دوستی و مراوده داشت. با انوری نیز معاصر بود و با او معارضه داشت.

💡 روزی که فتوحی رسد از عالم غیبت آن روز مبارک شمر و فال نکو گیر

💡 ما را ز عشق رویش هر لحظه‌ای فتوحی ما را ز خاک کویش هر ساعتی صفائی

💡 نقل است که هر که با او صحبت خواستی کرد، شرط بکردی. گفتی: اول من خدمت کنم و بانگ نماز بگویم و هر فتوحی که باشد دنیایی هر دو برابر باشیم.

💡 بده ای دوست صبوحی که توام راحت روحی همه احسان و فتوحی همه فضلی و کرامت