فتنه جو

فتنه جو. [ ف ِ ن َ / ن ِ ] ( نف مرکب ) فتنه جوی. آنکه در پی برپا کردن آشوب باشد و فتنه را خوش دارد. فتنه انگیز. رجوع به فتنه شود. || سپاهی. جنگجو:
آمد از دهگان سبکپایی که: یکجا آمدند
از سوار و از پیاده، فتنه جویی ده هزار.مسعودسعد.رجوع به فتنه و فتنه جوی شود.

۱. آشوب طلب.
۲. [مجاز] زیبا و دل فریب.
۳. [قدیمی، مجاز] جنگ جو، سپاهی، لشکری: آمد از دهگان سبک پایی که یک جا آمدند / از سوار و از پیاده فتنه جویی ده هزار (مسعود سعد: ۱۶۲ ).

💡 به جای گرد قیامت ز خاک برخیزد به این روش اگر آن فتنه جو سوار شود

💡 نی نی از فتنه جوئی و شر و شور وز هوس های شغل دیوانی

💡 داد داد از چشم مست فتنه جو کو چرا پیوسته در کین منست

💡 شما را ازین فتنه جویی چه سود؟ جز این کز سر خود برآرید دود

💡 به نامیزد بتی خوش خوکه او راست امان بختی به جای فتنه جویی

💡 دو چشمان گفت ابرو فتنه جویی همیشه کج نشین راز گویی