فالق

فالق. [ ل ِ ] ( ع ص، اِ ) شکاف کوه.( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). || درخت خرمایی که در حال شکوفه کردن باشد. ( از منتهی الارب ). || زمین پست میان دو پشته. ( منتهی الارب ).
- فالق الاصباح؛ شکافنده صبح، یعنی خدا. ( از فرهنگ نظام ):
فالق الاصباح اسرافیل وار
جمله را در صورت آردآن دیار.مولوی.- فالق الحب؛ آفریننده ٔآن یا برون آرنده برگش به شکافتن. ( اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ).
فالق. [ ل ِ ] ( اِخ ) موضعی است مر بنی کلاب را، و در آن آبکی است. ( منتهی الارب ). از منازل ابوبکربن کلاب است در نجد. ( از معجم البلدان ).

(لِ ) [ ع. ] ۱ - (اِفا. ) شکافنده. ۲ - (اِ. ) شکاف کوه. ۳ - زمین پست میان دو پشته.

۱ - ( اسم ) شکافنده ۲ - بیرون آورنده برگ دانه بشکافتن ۳ - ( اسم ) شکاف کوه ۴ - زمین پست میان دو پشته.
موضعی است مر بنی کلاب را و در آن آبکی است. از منازل ابی بکر بن کلاب است در نجد.

اسم: فالق (پسر) (عربی) (مذهبی و قرآنی) (تلفظ: fāleq) (فارسی: فالِق) (انگلیسی: falegh)
معنی: شکافنده، [این واژه برگرفته از «فالق الاصباح» به معنی شکافنده ی صبح گاهان، روشن کننده ی صبح و همینطور خداوند است و از قرآن کریم گرفته شده است]

💡 بجان شو بندهٔ فرمان خالق مخسب ای دوست اندر وقت فالق

💡 نوز نتابیده صبح‌، خواه صبوحی زان که صبوحی است لیل غم را فالق

💡 بچهره فالق صبح هدایت ازلی به تیغ تیز رؤس ضلال را فلاق