لغت نامه دهخدا
غارنشین. [ ن ِ ] ( نف مرکب ) کسی که در غار نشیند. مردمی که در ازمنه ماقبل تاریخی در غار و شکافهای کوه می زیستند. رجوع به غارنشینی شود.
غارنشین. [ ن ِ ] ( نف مرکب ) کسی که در غار نشیند. مردمی که در ازمنه ماقبل تاریخی در غار و شکافهای کوه می زیستند. رجوع به غارنشینی شود.
کسی که در غار زندگی کند.
( صفت ) کسی که در غار زندگی کند.
غارنشین (troglodyte)
اصطلاحی از یونانی باستان، برای اطلاق به ساکنان غار. این اصطلاح برای نامیدن برخی از اقوام روستانشین قفقاز، اتیوپی، و بخش جنوبی دریای سرخ، در مصر، به کار می رفت.
💡 بررسی و کاوشهایی که در سواحل دریای خزر در مکانهایی مانند سابقه غارهای هوتو و کمربند در ۲ کیلومتری شهرستان بهشهر در روستای شهید آباد (تروجن) و همچنین در گوهر تپه واقع در ۱۰ کیلومتری شهرستان بهشهر ودر منطقه رستمکلا انجام گرفتهاست، قدمت این ناحیه را به دوره غارنشینی و تقریباً ۱۰۰۰۰ سال پیش به ثبت رساندهاست. تحقیقات دیگر موید آن است که در ادوار باستانی این منطقه یکی از حوزههای مهم تمدن گذشته بودهاست.
💡 اورینتال دریمورکس علاوه بر تولیدات خود، به عنوان توزیع کننده محصولات دریمورکس انیمیشن نیز فعالیت میکند. با انتشار غارنشینان در سال ۲۰۱۳، اورینتال دریمورکس به اولین شرکتی در ۲۰ تا ۳۰ سال تبدیل شد که مجوز واردات فیلمهای وسترن را دریافت کرد.