( علانیة ) علانیة. [ ع َ ی َ ] ( ع مص، اِمص ) ظاهر و هویدا شدن و انتشار یافتن. ( از اقرب الموارد ). آشکارگی. خلاف سرّ. ( منتهی الارب ). || آشکارا و هویدا. ( ناظم الاطباء ):
در سر و در علانیه کردم گناه و داشت
از سرّ و از علانیه من خبر خبیر.سوزنی.|| ( ص ) رجل علانیة؛ مرد معروف و مشهور کار. ج، علانین. ( منتهی الارب ). ج، علانون. ( ناظم الاطباء ). رجل علانی. ( اقرب الموارد ).
(عَ یِ ) [ ع. علانیة ] ۱ - (مص ل. ) ظاهر شدن، آشکار گشتن. ۲ - (اِ. ) آشکار، ظاهر.
۱. ظاهر شدن، هویدا شدن، آشکار شدن.
۲. (اسم ) [مقابلِ سر] آشکارگی، آشکارا، آشکار.
ظاهرشدن، هویداشدن، آشکارشدن، آشکارایی، آشکارگی، آشکارا، آشکار، خلاف سر
۱ - ( مصدر ) ظاهر شدن هویدا گشتن ۲ - ( اسم ) آشکارگی مقابل سر ۳ - ( اسم ) آشکار ظاهر. ۴ - ( صفت ) معروف مشهور. یا در علانیه. در آشکار آشکارا مقابل در سر.
[ویکی الکتاب] معنی عَلَانِیَةً: آشکار
ریشه کلمه:
وعلن (۴ بار)
و علانیه آشکار شدن. «عَلَنَ الْاَمْرُ عُلُوناً وَ عَلَناً و عَلانِیَةً:ظَهَرَ وَ انْتَشَرَ» علانیه به معنی آشکار نیز آمده است مثل. اعلان: آشکار کردن... افعال آن در قرآن مجید همه از باب افعال آمده است.
علانیة
ظاهر شدن، آشکار گشتن.
آشکار، ظاهر.
💡 و گفت: جهاد سه است؛ جهادی درسر با شیطان تا وقتی که شکسته شود؛ و جهادی است در علانیه در ادای فرایض تا وقتی که گزارده شود. چنانکه فرموده اند نماز فرض به جماعت آشکار و زکوه آشکارا و جهادی است با اعداء دین در غزوه اسلام تا کشته شود یا بکشد.
💡 همه عیب هایش را میدانم و بعد کاری هاش را علانیه میبینم و دایم در این اندیشة و تدبیرم که شاید نقصی جویم و کناری گیرم. اما هر قدر بیشتر در خلاصی میکوشم بدتر ببند بلاش میافتم.
💡 و آن بر دو قسم است: زیرا که هر که عداوت کسی را در دل دارد یا آن را در دل پنهان می کند و انتظار زمان فرصت را می کشد، یا علانیه و آشکار در صدد ایذا و اذیت آن شخصی است که او را دشمن دارد، و اظهار عداوت او را می کند.
💡 معنی آن، آن چیزی است که یکی از اکابر گفته است که بر تو باد به عمل علانیه، یعنی عملی چون ظاهر گردد، مطلقا شرم و خجلت نداشته باشد.
💡 چهارم آنکه زکاه و سایر حقوق مالیه واجبه را آشکارا و علانیه بدهد، که آن افضل است از پنهان دادن و آنچه از عطاها که سنت باشد پنهان دادن آن افضل است.
💡 نهم: هرگاه مجاهر به فسقی باشد و مضایقه از اظهار نداشته باشد، بلکه آن را اظهار کند، یا علانیه مرتکب آن باشد غیبت او در آن فسق ضرر ندارد اگر چه او را ناخوش آید بلکه اظهر آن است که غیبت چنین شخصی مطلقا جایز است، اگر چه در فسقی باشد که آن را ظاهر نکند و از اظهار آن مضایقه داشته باشد.