ظنون

ظنون. [ ظُ ] ( ع اِ ) ج ِ ظَن: و فرونهادن بار امل در مهب شکوک و منزل ظنون. ( کلیله و دمنه ).
ظنون. [ ظَ ] ( ع ص ) مرد سُست کم حیلت. || زن ِ ذات شرف که به جهت آن نکاح کنند. || مرد بدگمان. || چاه که ندانند آب دارد یانه. || چاه کم آب. || وام که ندانند گزارده شود یا نه، یعنی گیرنده بازدهد یا نی.

(ظَ ) [ ع. ] (ص. ) ۱ - مرد بدگمان. ۲ - مرد سست و ضعیف که نتوان بدو اعتماد کرد.
(ظُ ) [ ع. ] (اِ. ) جِ ظن،گمان ها، پنداشت ها.

= ظن

جمع ظن
( اسم ) جمع ظن گمان ها پنداشت ها.
یا زن ذات شرف که بجهت آن نکاح کنند. یا چاه که ندانند آب دارد یا نه. یا چاه کم آب. یا وام که ندانند گذارده شود یا نه یعنی گیرنده باز دهد یا نی.

مرد بدگمان.
مرد سست و ضعیف که نتوان بدو اعتماد کرد.
جِ ظن؛گمان‌ها، پنداشت‌ها.

💡 یا ساکنین محال العشق فی قلق تظنون ان العشق یترککم سدا

💡 چه تنعم کنی از آن صمد مظنونی چه تمتع بری از آن وشن آلوده

💡 یک خلافی نی میان این عیون آنچنان که هست در علم ظنون

💡 چو زلف دید خط آشنا به خود پیچید فکند عقده سررشته را به دست ظنون

💡 اگرکنم صفت اشتیاق تو بر خویش در آن صفت سخنم بگذرد ز وهم و ظنون

💡 ز وصف بر تو عاجز شده بیان عقول ز کنه قدر تو قاصر شده مجال ظنون