طیلس

طیلس. [ طَ ل َ ]( معرب، اِ ) چادر. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). طیلسان. ابوالاشبال احمد محمد شاکر ناشر کتاب «المعرب جوالیقی » ذیل کلمه طیلسان گوید: و در طیلسان دو لغت دیگر نیز هست، یکی «الطیلس » و دیگری «الطالسان »، و در معیار این لغت را بدین نحو معنی و تفسیر کرده که: «جامه ای است که بر دوش افکنند»، و نیز گفته که: «جامه ای است که بدن را احاطه میکند و برای پوشیدن میبافند عاری از تفصیل و دوزندگی »، وادی شیر گفته که «آن پوششی است مدور و سبز بدون دامان که تار یا پود آن که از پشم است و خواص از علما و مشایخ آن را پوشند و آن پوشش پارسیان بوده است ». ( المعرب چ مصر مطبعة دار الکتب المصریه 1361هَ. ق. ).
طیلس. [ طَ ل َ ] ( ع اِ ) طالس است که حلبه نامند. ( فهرست مخزن الادویه ).

طالس است که حلبه نامند

یا طیلسان به صورت جمع و به معنی ردا، گونه‌ای تن‌پوش بلند و گشاد. طیلس ممکن است تصحیف شده طیلَش در زبان معیار باستان باشد.

💡 طیلسان صوفی ارمک بود از بند قیش وزگلیم عسلی نیز ردائی دارد

💡 بی طیلسان به پایه رسی در سخا از آنک حاجت نبود حاتم طی را به طیلسان

💡 گه بر هوا فکندم از شوق طیلسان گه در بدن دریدم از وجد پوستین

💡 هامون ز خون تازه بپوشید پیرهن گردون ز گرد تیره برافگند طیلسان

💡 برداشت طیلسان تفاخر ز روی خویش وز خِجلت تو باز یکی طیلسان نهاد

💡 هم مشتری ز لهو بر انداخت طیلسان هم زهره از نشاط بیفکند گوشوار