طلیع

طلیع. [ طَ ] ( ع ص، اِ ) ( اصطلاح فقه ) آنکه از طرف محارب دیده بان است.

(طَ ) [ ع. ] (ص. ) آن که از طرف محارب دیده بان است.

( صفت ) آن که از طرف محارب دیده بان است.

آن که از طرف محارب دیده بان

💡 تو آنکسی که ببیند طلیعه حزمت کمین آتش موهوم در دل پولاد

💡 اقبال را به همت بهتر طلیعه اسلام را به نصرت مهتر برادری

💡 من آن نگویم اگر کس بر غم من گوید زهی سپاه بنفرین خهی طلیعه شوم

💡 فری بفر همایون و بخت مقبل من که آفتاب ندارد چنو طلیعه و تاب

💡 بر آسمان فضایل دل تو آن بدر است که پرتوی ز طلوعش طلیعهٔ سحر است

💡 حَزم طلیعه‌دارش گرد زمین چو چرخ با صدهزار دیدهٔ هشدار می‌رود