شیوا

شیوا. [ شی ] ( ص ) فصیح. ظریف. بلیغ. ( یادداشت مؤلف ) ( مؤید الفضلاء )( فرهنگ جهانگیری ). فصیح و بلیغ. ( ناظم الاطباء ) ( از برهان ) ( از غیاث ) ( از آنندراج ) ( از انجمن آرا ). نغز.خوب. جید. نیکو: شیوه شیوا. سخن شیوا:
گشتم از یمن مدحت شه دین
در سخن بس تبستغ و شیوا.منجیک.
شیوا. [ شی ] ( اِخ ) سومین تشخص تثلیث هندی، خدای مخرب. ( فرهنگ فارسی معین ).
شیوا. [ شی ] ( اِخ ) دهی است از بخش مرکزی شهرستان لاهیجان. آب از نهر کیاجو از سفیدرود. سکنه آن 301 تن. ( از فرهنگ جغرافیائی ایران ج 2 ).

[ په. ] (ص. ) فصیح، بلیغ.

فصیح، بلیغ.
۱. در آیین هندوئیسم، خدای مخرب و مظهر انهدام که معمولاً او را به صورت مردی عبوس نمایش می دهند.
۲. آیین پرستش شیوا که یکی از سه صورت مهم آیین کنونی هندوئیسم را تشکیل می دهد.

سومین تشخص تثلیت هندی خدای مخرب.
بلیغ، شیوایی:فصاحت، بلاغت

اسم: شیوا (دختر) (فارسی) (تلفظ: šivā) (فارسی: شيوا) (انگلیسی: shiva)
معنی: واضح و دلنشین، فصیح، خوب، یکی از سه خدای بزرگ آیین هندو، ویژگی سخنی که به زیبای و با فصاحت بیان شده باشد، شمرده و واضح و دلنشین، نغز، که نماینده ی مرگ و تجدید حیات است، بلیغ

💡 در این موقع او از نظر زبان دانی واطلاع از ادبیات و قواعد عربی آوازه یافته بود و آن را به شیوایی حرف می‌زد و مانند نویسندگان عرب با قلمی توانا می‌نوشت و شعر می‌گفت.

💡 لینگام، نمادی از شیوا، خدای هندو است که به شکل آلت نرینگی به تصویر در می‌آید. لینگام، معمولاً همراه با یونی (واژن ایزدبانوی شاکتی)، در معابد برای پرستش قرار می‌گیرد و رایج‌ترین نماد غایی در هند محسوب می‌شود.