شاطه

( شاطة ) شاطة. [ طْ طَ ] ( ع ص ) زن بلندبالا. ( مهذب الاسماء ). راست قامت: جاریة شاطة؛ دختر راست قامت. ( منتهی الارب ). ای طویلة حسنة القوام و قیل معتدلة. ( اقرب الموارد ). زن درازبالا. || البعید. ( مهذب الاسماء ): دار شاطة؛ خانه دور. ج، شَواطّ. ( ناظم الاطباء ).

زن بلند بالا راست قامت

شاطه (جمع شاطه‌ها)
آرایشگر

💡 حسن را مشاطه ای چون صافی آیینه نیست ازدل ما حسن خوبان گشت خودبین اینقدر

💡 پر از چین زلف و، رخ پر نور گفتی نشینندی مشاطه چینیانت

💡 از خیال لطف می مشاطهٔ چالاک طبع در ضمیر برگ گل خوش می‌کند پنهان گلاب

💡 خون امیدوار مرا پایمال کرد مشاطه ای که دست ترا در حنا گرفت

💡 مشاطهٔ عروسِ ضمیرِ تو اند پاک این نغزپیکران که برین سبزگلشن‌اند

💡 سعی مشاطه غم زشتی ایجاد نخورد زنگی از داغ جبین سوخت به آرایش خال