سق

سق. [ س َق ق ] ( ع مص ) سرگین افکندن مرغ. ( منتهی الارب ) ( تاج المصادر بیهقی ).

(سَ قّ ) (اِ. ) (عا. ) سقف دهان، کام.،~ کسی را با چیزی برداشتن سخت عادت داشتن شخص به آن چیز.

۱. (زیست شناسی ) [عامیانه] قسمت درونی فک اعلی، سقف دهان، کام.
۲. [قدیمی] سقف.
۳. [قدیمی] سقف خانه.
۴. [قدیمی] گنبد.

( اسم ) سقف دهان کام. یا سق سیاه داشتن. کسی که نفرینی درباره دیگری کند همان شود بدو گویند: چه سق سیاهی داری ?. یا سق اش را با فحش برداشته اند. بسیار بد دهن است.
سرگین افکندن مرغ

(عا.)
سقف دهان، کام.؛~ کسی را با چیزی برداشتن سخت عادت داشتن شخص به آن چیز.

💡 پیش دانا خود شراب از عشق نوش پیش نادان روی خود در فسق پوش

💡 بار الها صاحب دیوان کند تا کی ستم تا به کی از ظلم اوباشیم در رنج و سقم

💡 بابیست و یک و شاق ز سقلاب ترک‌وار بر راه دی کمین به مفاجا برافکند

💡 استخوان آب شد ای وادی سوزان به تنم کی به سقای دل تشنه همایی برسم

💡 بسکه مشتاق وصل و تشنه وقف میجهد از زمین خانه بسقف