سرتاسر

سرتاسر. [ س َ س َ ] ( اِ مرکب، ق مرکب ) همه و تمام و مجموع. ( برهان ). سربسر. ( آنندراج ):
بدان شهر بودیش جای نشست
همه شهر سرتاسر آذین ببست.فردوسی.مگر شاد باشیم ز اندرز اوی
که گنج است سرتاسر این مرز اوی.فردوسی.همه شهان و بزرگان و خسروان جهان
بدین دو چیز جهان را گرفته سرتاسر.فرخی.راست گفتی که دشت باغی گشت
گرد او سرو رست سرتاسر.فرخی.ناحیت مغرب و بربر سرتاسر بگرفت. ( مجمل التواریخ و القصص ).
سرتاسر خود ببین که چندی
بر سر فلکی بدین بلندی.نظامی.ز چوگان ملامت نادر آنکس روی برتابد
که در راه خدا چون گوی سرتاسر قدم گردد.سعدی ( کلیات چ مصفا ص 689 ).

۱. سراسر، سرتا به سر، همه.
۲. (قید ) همگی.

۱ - سراسر کل: خوف عجیبی بر سرتاسر وجودش مسلط شده بود. ۲ - همه افراد جملگی جمله: نهان گشتند سر تا سر حسودان و تو بر جایی. ( سنائی ۳۱۲ )

💡 فلک گردِ، شِهْ چَلْ، شو و روز به کار بو سرتاسر عالم فلک ره این کار بو

💡 از جمله پدیده های مشهور طبیعی در ارتباط با آکلند عدم بارش برف در این شهر است چرا که در سرتاسر نیوزلند، همه شهرها بارش سالانه برف را دارند.

💡 تیغ تو شیری است سرتاسر تنش دندان تیز خوابگاهش در نیام و صیدگاهش در جگر

💡 وندران حضرت زنیرنگ و دروغ این و آن هست بی‌معروف سرتاسر همه منکر مرا