سافر

سافر. [ ف ِ] ( ع ص، اِ ) مسافر. ( شرح قاموس ). مسافر و فعل آن نیامده است. و بعضی گویند: سفر سفوراً. ( از منتهی الارب ) ( قطر المحیط ). ج، اَسفار، سَفر. سَفَرَة، سُفّار. ( قطر المحیط ). بسفر رونده. سفرکننده. کاروانی. || رسول و مصلح میان قوم. ( منتهی الارب ). سفیر. || نویسنده. ( مهذب الاسماء ) ( دهار ) ( منتهی الارب ). کاتب. ج، سَفَرَة. ( قطر المحیط ) || زن گشاده روی. ( منتهی الارب ). امراءة سافر؛ کاشفة القناع عن وجهها. ( قطر المحیط ). ج، سوافر. || اسب کم گوشت. ( شرح قاموس ) ( منتهی الارب ). فرس سافر؛ قلیل اللحم. ( قطر المحیط ). || فرشته ای که اعمال بندگان نگاه دارد. ( استینگاس ) ( ناظم الاطباء ).

(فِ ) [ ع. ] (اِفا. ) ۱ - سفرکننده. ج. سفره، سفار. ۲ - رسول، سفیر. ۳ - کاتب. ج. سفره. ۴ - زن گشاده روی. ج. سوافر. ۵ - اسب کم گوشت. ۶ - فرشته ای که اعمال بندگان را نگاه می دارد.

۱ - بسفر رونده سفر کننده جمع سفره سفار. ۲ - رسول سفیر. ۳ - کاتب جمع سفره. ۴ - زن گشاده روی جمع سوافر. ۵ - اسب کم گوشت. ۶ - فرشته ای که اعمال بندگان را نگاه دارد.

سفرکننده.
سفره، سفار.
رسول، سفیر.
کاتب.
سفرهنگستان
زن گشاده روی.
سوا
اسب کم گوشت.
فرشته‌ای که اعمال بندگان را نگاه می‌دارد.

💡 بار چو بستم از درت مانع رفتنم مشو زان که مسافر از وطن بار چو بست می‌رود

💡 آن ماه مسافر سفری کرد ز کرمان «الله معک » گفت همه جان کریمان

💡 آن سنگدل ستارهٔ خوبان لشکر است فریاد از آن ستاره که چون مه مسافرست

💡 از یار سفر کرده کسی را خبری نیست کان ماه مسافر بهمه کوی و دری نیست

💡 در میان بیست باد آن باد را می‌شناسم چون مسافر زاد را