سبکروح

سبک روح. [ س َ ب ُ ] ( ص مرکب ) کنایه از مردم ظریف. ( برهان ) ( مهذب الاسماء ) ( رشیدی ) ( آنندراج ). مرد لطیف و ظریف. ( غیاث ). آنکه جسم او در لطافت مثل روح شده باشد و در طیر و سیر مانند روح بود. ( آنندراج ):
چو ریگست تیره گرانسایه نادان
چو آبی است روشن سبکروح دانا.خاقانی.گرانسایه زیر سبک روح بهتر
چو سنگ سیه زیر آب مصفا.خاقانی.غلام آن سبکروحم که سر بر من گران دارد
جوابش تلخ و پنداری شکر زیر زبان دارد.سعدی ( طیبات ).آن بار که گردون نکشد یار سبکروح
گر بر دل عاشق بنهد بار نباشد.سعدی ( طیبات ).بنوش می که سبکروحی و لطیف اندام
علی الخصوص در آن دم که سر گران داری.حافظ.آن سبکروحم که میگیرم جهان را در بغل
هم چو خون گرمی که گیرد آشنا را در بغل.آقارضی ( از آنندراج ). || تیزدل. زیرک: عُلامی؛ سبکروح تیزفهم. ( منتهی الارب ):
هر زمان تازه یکی دوست درآید ز درم
هم سبکروح بفضل و هم سبکروی بجاه.فرخی ( دیوان چ دبیرسیاقی ص 359 ). || خندان و شکفته. ( برهان ) ( آنندراج ): هَش، مرد شادمان و تازه روی و سبکروح. ( منتهی الارب ):
بگاه صلح سبک روی تر ز حلم شجاع
بروز حرب گرانمایه تر زخشم حلیم.ابوالفرج رونی. || بی تعلق و تکلف. بی کبر و عناد. ( برهان ) ( غیاث ) ( آنندراج ). || مقابل گران جان. ( انجمن آرا ). || مرد سبکرفتار و چست و چالاک در هر کار. ( غیاث ). چست. ( منتهی الارب ):
باد سبکروح بود در طواف
خود تو گران جان تری از کوه قاف.نظامی.

( ~. ) [ فا - ع. ] (ص مر. ) ۱ - خوشحال، خندان. ۲ - بی تکلف، بی تکبر. ۳ - چست، چالاک. (?(سبکسار ( ~. ) (ص مر. ) ۱ - خوار، فرومایه. ۲ - بی وقار. ۳ - بی خرد.

۱. خوشحال، خندان، شاد.
۲. بی تکلف.
۳. بی تکبر.
۴. چست و چالاک.

خوشحال، خندان، شاد، بی تکلف، بی تکبر، چست وچالاک
( صفت ) ۱ - خوشحال خندان شاد. ۲ - بی تکلف بیتکبر. ۳ - چالاک چست.

💡 ز تاب سنبلی صید ضعیفم در کمند افتد ز صید غنچه ای گرد سبکروحم بلند افتد

💡 زیرتیغ از مرغ بسمل پرفشانی یاد گیر از سبکروحان نصیحت بی گرانی یاد گیر

💡 به گوش، خنده مینای می گران آید ز بس که هست سبکروح، خواب مستی ما

💡 عیسای سبکروح بود مهر جهانتاب کز لطف در آغوش و بر مریم صبح است

💡 از سبکروحان دل روشن گرانی می کشد می کند آیینه را تاریک آب زندگی

💡 ران سبکروح گران سنگ بکش رطل گران بگذر از این تن و جان بر در جانانه برو