سامان

سامان. ( اِ ) پهلوی سامان، ارمنی سَهْمَن از شکل قدیمی پهلوی ساهمان ؟ اشتقاق آن از ریشه سانسکریت سد ( بمعنی اعتناکردن، نزول ) قطعی نیست

[ په. ] (اِ. ) ۱ - اسباب، لوازم. ۲ - وسایل زندگی، باروبنه. ۳ - متاع، کالا. ۴ - آراستگی، نظم. ۵ - رواج و رونق. ۶ - آرام، قرار. ۷ - مکان، محل. ۸ - تدارک.

قریه ای در شمال غربی چهار محال بختیاری در ناحیه غربی اصفهان متصل به زاینده رود و در طرف شمال رود مزبور.
اسباب خانه، لوا م زندگانی، افزارکار، کالای سفر
( اسم ) ۱ - اسباب وسایل. ۲ - اسباب خانه لوازم زندگی. ۳ - بار و بنه سفر لوازم مسافرت. ۴ - کالا متاع. ۵ - ترتیب نظم آرایش آراستگی. ۶ - تدارک تهیه. ۷ - اندازه مقیاس مقدار. ۸ - آرام قرار صبر. ۹ - مکان محل مقام. ۱٠ - نشانه هدف ( تیر ). ۱۱ - نشانه گاه مرز. ۱۲ - مرز حد. ۱۳ - بلندیهای کنار زمین همواری که در آن زراعت کرده باشند. ۱۴ - رواج رونق روانی. ۱۵ - عفت پاکدامنی پارسایی. ۱۶ - دولت ثروت. یا سر و سامان. خانه و زندگی وسایل زندگی.
ابن لافخ بن منوشائیل بن متوخائیل بن عیراز بن قابیل بن آدم و برادر یا فال بر قال اول کسی بعلم طب شروع کرده

اسم: سامان (پسر) (فارسی) (تاریخی و کهن) (تلفظ: sāmān) (فارسی: سامان) (انگلیسی: saman)
معنی: سرزمین، مکان، ترتیب و روش کاری، ثروت، توانایی، صبر، آرام و قرار، ناحیه، محل، ترتیب و روش چیزی یا کاری، دارایی، قوت، ( اَعلام ) ) جدِ خاندان سامانی که او را «سامان خدات» می گفتند، ) نام شهری در شهرستان شهرکرد، در استان چهارمحال و بختیاری، ( در اعلام ) جدِ خاندان سامانی که او را ' سامان خدات' می گفتند، نظام، نام مؤسس سلسله سامانیان

💡 آمد آن شمع شبی بر سر و، سامانم سوخت جستم از جای چنان گرم، که دامانم سوخت

💡 از سر دشمن چو مایه یافت سنانت یافتم آن روز معنی سر و سامان

💡 زین نشیمن نغمه‌ ی شوقی به سامان‌ کرده گیر سایهٔ دیوار دارد زیر و پشت بام بم