دنیی

دنیی. [ دُن ْ یی ی ] ( ع ص نسبی ) منسوب است به دنیا. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). دنیاوی. دنیوی. دنیایی. ( یادداشت مؤلف ). رجوع به دنیوی و دنیاوی شود.
دنیی. [ دُن ْ ] ( از ع، اِ ) ممال دنیا. جهان. گیتی. این جهان. مقابل عقبی. این سرای. دنیا و این جهان. ( یادداشت مؤلف ) ( ناظم الاطباء ):
چو ملک دنیی در چشم وی حقیر نمود
بساخت همت او با نشاط دار قرار.بوحنیفه اسکافی.چه چیز بهتر و نیکوتر است در دنیی
سپاه نی ملکی نی ضیاع نی، رمه نی.ناصرخسرو.صبا به سبزه بیاراست دار دنیی را
نمونه گشت جهان مرغزار عقبی را.انوری.چنار پنجه گشوده ست و نی کمر بسته ست
دعا و خدمت دستور صدر دنیی را.انوری.خدای تربت او را عزیز دنیا کرد
به عز دولت میمون خسرو دنیی.ابوالفرج رونی.خلاصه نظر سعد مخلص الدین آنک
سعادت از نظر اوست دین و دنیی را.ظهیر فاریابی.به نور مشعله امتحان دلالت کن
به حضرت شرف الملک خواجه دنیی.سیف اسفرنگ.ز مرگش چه نقصان اگر پارساست
که دردنیی و آخرت پادشاست.سعدی.دنیی آن قدر ندارد که بر او رشک برند
یا وجود و عدمش را غم بیهوده خورند.سعدی.

(دُ ) [ ع. ] (ص نسب. ) منسوب به دنیا، دنیوی.

دننوی ودنیاوی، منسوب به دنیا
( صفت ) منسوب بدنیا دنیوی دنیاوی.

منسوب به دنیا، دنیوی.

💡 جامی ز می لعل لبت چاشنیی یافت درباخت به میخانه همی دنیی و عقبی

💡 هم به دنیی شوند خوار و خجل همچو مستان فتاده اندر گل

💡 که راهی رفته و رائی رزین است صلاح مردم دنیی درین است

💡 ای داده بهر دنیی دون عمر خود بباد گوهر چو آب صرف مکن در بهای خاک

💡 از بس که غم دنییِ مردار خوری نه کار کنی و نه غم کار خوری