دلریش

دلریش. [ دِ ] ( ص مرکب ) آنکه غم و اندوهی سخت دارد. ( یادداشت مرحوم دهخدا ). دلخسته و رنجور. ( ناظم الاطباء ). آنکه بسببی ( عشق، غم، ناکامی ) محزون باشد. دلفگار.( آنندراج ): از تسحب و تبسط بازنایستاد [ بوسهل ] تا بدان جایگاه که همه اعیان درگاه بسبب وی دلریش و درشت گشتند. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 334 ).
یکی را بی هنر مال از عدد بیش
یکی با صد هنر دلتنگ و دلریش.ناصرخسرو.می گفت امام مستمند دلریش
ای کاش من از پس بدمی او از پیش.سعدی.|| عاشق. ( ناظم الاطباء ).، دل ریش. [ دِ ل ِ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) دل مجروح. دل ریش شده:
نبود ونباشد بدی کیش من
ز دستان دژم شد دل ریش من.فردوسی.نه از درد دلهای ریشش خبر
نه ازچشم بیمار خویشش خبر.سعدی.

( دِ )(ص مر. )۱ - آن که قلبش مجروح باشد. ۲ - عاشق.

کسی که از اندوه عشق یا ناکامی و حرمان افسرده و محزون باشد، دل افگار، دل خسته، دل آزرده.

( صفت ) ۱ - آنکه قلبش مجروح باشد. ۲ - آنکه سببی ( عشق غم یا ناکامی ) محزون باشد دلخسته. ۳ - عاشق.

آن که قلبش مجروح باشد.
عاش

💡 نمیدانند چون بیخویش هستند از آن پیوسته کل دلریش هستند

💡 هر آن کو عشق بازد با تو معشوق زهر عاشق بتر دلریش باشد

💡 کسی در عشق تو دلریش باشد که مسکین عاشق و درویش باشد

💡 ستاده قائم و دستش پس و پیش ز بهر ستر خود او مانده دلریش

💡 ترا تا این نمود خویش بینی حقیقت جسم و جان دلریش بینی

💡 عاشق دلریش را زخم تو مرهم دهد مرده دلانرا شفا عیسی مریم دهد