خشو

خشو. [ خ َش ْوْ ] ( ع اِ ) خرمای بد به کارنیامدنی. || ( مص ) خرمای بد بکارنیامدنی بار آوردن خرمابن.( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ) ( از تاج العروس ).
خشو. [ خ ُ ش ُوو ] ( ع مص ) خرمای بد بکارنیامدنی بار آوردن خرمابن. ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ) ( از تاج العروس ).
خشو. [ خ ُ ] ( اِ ) مادر شوی.( از شرفنامه منیری ). || مادرزن که خوش وخوشدامن نیز گویندش. ( شرفنامه منیری ):
بدسگال تو و مخالف تو
خشوی جنگجوی را داماد.لغت فرس ( از حاشیه ٔبرهان قاطع ).با وی همیشه خسرو سلطان محترم
تا احترام دارد داماد را خشو.شمس فخری.

۱. مادرزن.
۲. مادرشوهر.

مادر شوی یا مادر زن که خوش و خوشدامن نیز گویندش.

💡 تفاوت خوشی و ناخوشی که در گذر است بود خشونت سوهان عمرسای جهان

💡 و گفت: هرچیزی را که بینی زیوری است، و زیور صدق خشوع است.

💡 بخشود نیم گرت سر بخشش هست کز بهر چنین روز بود بخشایش

💡 دلش آن شاه بیدل را ببخشود جوابش را به شیرینی بیالود

💡 گفتی که به خاقانی وقتی گهری بخشم بخشود نیم بالله وقت است اگرم بخشی

💡 یارب، از سوز دل ما تو نگاهش داری گر چه بر خسرو دل سوخته کم بخشوده