آذاری

منسوب به آذار؛ مربوط به ماه آذار، و به مجاز بهاری. ابر آذاری برآمد باد نوروزی وزید/ وجه مَی می‌خواهم و مطرب که می‌گوید رسید. «حافظ»

💡 آنچه چشمم کرد یاری در غم هجران تو در زمستان فراقت ابر آذاری نکرد

💡 مرزها از ابر آذاری پر از در عدن مغزها از باد فروردین پر از مشک تتار

💡 آه از آن ساعت که گردد جلوه گر باد بهار ابر آذاری بخاک تیره گرید زار زار

💡 ز اشک ابر نیسانی بدیبا شاخ شد معلم ز بوی باد آذاری بعنبر خاک شد معجون

💡 مدیح، شیوهٔ درویش نیست تا گویم مثال بحر محیطی و ابر آذاری

💡 ابر آذاری چمن‌ها را پر از حورا کند باغ پر گلبن کند، گلبن پر از دیبا کند