آفاق و انفس

[ویکی فقه] آفاق و انفس. آفاق و آنْفُس، اصطلاحی در عرفان و فلسفه اسلامی است.
آفاق جمع اُفُق و به معنی کران، ناحیه، کرانه آسمان، کنار و بر گرد جهان؛ و انفس، جمع نَفْس به معنی ذات: روح و خود است. در اصطلاح متفکران اسلامی ۲ واژه آفاق و انفس باتوجه به قرآن
فصّلت/سوره۴۱، آیه۴۱.
سیر در آفاق و انفس، یعنی تفکر در لطایف وجود آدمی و مشاهده دقایق هستی، مطلبی است که به صورتهای مختلف در نوشته های دانشمندان اسلامی مطرح شده است.
← در تفاسیر قرآن
آفاق و انفس، گذشته از معانی مذکور، نام چند رساله و کتاب نیز هست که در همین موضوع نوشته شده است، از آن می ان: رساله آفاق و انفس از شاه نعمت الله ولی؛ رساله آفاق و انفس منسوب به ناصرخسرو قبادیانی؛ رساله آفاق و انفس از سیداسماعیل مدرس.

آفاق‌و‌انفس
عالم ظاهر و مادی و عالم نفسانی و روحی؛ مکان‌ها و جان‌ها. برای سیر آفاق و انفس رفتند. «صادق هدایت»

💡 دیگر- ادراک ادراک جز به واسطۀ امری داخلی و یا خارجی حاصل نشود که آن آیات آفاق و انفس است: ان فی خلق السموات والارض و اختلاف اللیل و النهار لآیات لاولی الالباب.

💡 روایت است که ابن خمار سیری در آفاق و انفس داشته و به عصر حاضر ورود کرده، در خوابگاه کامروا مدتی جلوس کرده و سپس عازم دیار مغرب شده است. وی دستی در علوم مهندسی داشته و عشقش به فلسفه و گل واژه سرایی شهره آفاق است.

💡 آسمان تا بنگری ملکست و آفاقست و نفس حیف باشد گر برین آفاق و انفس ننگری

💡 بر آفاق و انفس نشان بزرگیت بر افلاک و انجم عطای عظامت

💡 نفس را بگذار تا ز آفاق و انفس بگذری سنگ را درهم شکن خواهی اگر زر داشتن