ایاغ

ایاغ. [ اَ ] ( اِ ) کاسه و پیاله شرابخوری. ( برهان ) ( هفت قلزم ) ( غیاث ). پیاله شرابخوری و با لفظ ریختن و کشیدن و زدن و بر لب نهادن و بر کف داشتن مستعمل است. ( آنندراج ). پیاله و کاسه ای که با آن شراب بخورند. ( ناظم الاطباء ):
چنان روشن از می بلورین ایاغ
کزو کوردیدی بشب چون چراغ.( گرشاسب نامه چ یغمایی ص 346 ).می زردبد در بلورین ایاغ
چو در آب پاک از نمایش چراغ.اسدی.یکی چو باده پرستان صراحی اندر دست
یکی چو ساقی مستان به کف گرفته ایاغ.حافظ.نگر بی پرده روی گل برافکن برقع ساقی
ایاغ لاله بین برکف صلا زن باده خواران را.یغمای جندقی. || در بیت ذیل به معنی مطلق ظرف یا ظرف روغن آمده:
ز هر کشور که برخیزد چراغی
دهندش روغنی از هر ایاغی.نظامی.

( اَ ) [ تر. ] (اِ. ) = ایاغ: ۱ - هم پیاله. ۲ - ساغر، پیالة شرابخوری. ۳ - دوست و رفیق.

پیاله ای که در آن شراب بخورند، جام، ساغر، ساتگین: یکی چو باده پرستان صراحی اندر دست / یکی چو ساقی مستان به کف گرفته ایاغ (حافظ: ۱۰۱۸ ).

ایاغه: ماخوذا ترکی، جام، ساغر، ساتگین، پیالهای که در آن شراب بخورند
( اسم ) ۱ - پا رجل ۲ - کاسه پیال. شرابخواری جام ساغر.

ایاغ:
هم پیاله.
ساغر، پیالة شرابخو
دوست و رفی

💡 زهر کز دست تو ریزد بایاغم شکر است تیر کز شست تو آید بمذاقم رطبست

💡 چو لاله در چمن از کاسه سرنگونی ها تهی ز باده ندیده است کس ایاغ مرا

💡 ز تأثیر دعای جوشن می نشکند صائب به سنگ خاره چون یاقوت اگر غلطد ایاغ من

💡 از درد اگر به صاف بود چشم دیگران ما را نظر ز صاف به درد ایاغ توست

💡 داغ دلم چو لاله پر از خون بود حزین یا رب مباد خالی ازین می ایاغ ما

💡 جام جم و سفال، گل یک حدیقه اند مانند شیشه می به لب هر ایاغ ریز