واژه «الارض» در زبان عربی به معنای «زمین» است و در متون دینی، ادبی و علمی کاربرد فراوان دارد. زمین به عنوان مکان زندگی انسانها و موجودات زنده، نقش بنیادی در هستی دارد و الارض در قرآن و متون کهن عربی همواره به این معنا به کار رفته است.
در علوم جغرافیا و طبیعی، الارض شامل خاک، کوهها، دشتها، رودخانهها و تمامی اجزای سطح زمین است. این واژه گاهی به صورت کلی برای توصیف محیط طبیعی و گاه به صورت ویژه برای اشاره به بخشهای قابل سکونت یا کشاورزی زمین به کار میرود.
همچنین در متون دینی و فلسفی، الارض به عنوان نمادی از پایداری، گستردگی و جایگاه انسان و اعمال او در جهان مطرح شده است. در قرآن، این کلمه همواره با خلقت انسان، تأمین روزی و نشانههای قدرت الهی مرتبط است و نشاندهنده اهمیت زمین در نظام هستی است.
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 حمزه اصفهانی در کتاب سنی ملوک الارض و الانبیا مینویسد: «پارسیان، دیلمیان (یکی از گروههای مهم ایرانیتبار) را کردهای طبرستان میدانستند - چنانکه اعراب را کردهای سورستان.»
💡 از جمله تکایایی که در قسمت لسان الارض واقع شده تکیه ملا اسماعیل خواجویی است که به واسطه وجود تعداد بیشماری از عالمان حوزه حکمت و فلسفه از اهمیت بالایی برخوردار است.
💡 ملاصدرا پس از بازگشت به شیراز، تدریس در این مدرسه نوساز را آغاز کرد. در این مدرسه افزون بر حکمت و فقه، ادبیات، اخترشناسی، ریاضیات، شیمی، معرفةالارض (زمینشناسی) و علوم طبیعی نیز تدریس میشد. اهمیت این مدرسه از مدرسه خواجه اصفهان نیز فزونی یافت.
💡 نصیرالدوله مردی ادیب، خوشخط، کتابدوست و متمول بود. تألیفات مهم او عبارتند از: رساله در هندسه، رساله در خواص اعداد، شرح حال حسین بن منصور حلاج، تاریخ نادرشاه افشار، ترجمه زمین یا معرفتالارض. روستای نصیراباد بدر در شهریار نیز از موقوفات اوست.
