اسبابی

( اسب آبی ) اسب آبی. [ اَ ب ِ آ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) جانوری چارپا و بزرگ جثه و ذوحیاتین، از طایفه سطبرپوستان، در سواحل رودهای افریقا و مصر علیا و سِنِگال. طول آن به 4 گز رسد و سر وی بزرگ و قوی است و اغلب در آب باشد. فرس النیل. فرس البحر. اسپ دریائی.

( اسب آبی ) جانوری چارپا و بزرگ جثه

اسب آبی. اَسب آبی (hippopotamus)
پستانداری زوج سُم، بزرگ، گیاه خوار و پاکوتاه. اسب آبی معمولی (Hippopatamus amphibius) در افریقا یافت می شود. این جانور وزنی حدود ۳,۲۰۰ کیلوگرم، و ارتفاعی حدود۱.۶ متر دارد. دارای پوستی به رنگ قهوه ای تا خاکستری زغالی است، و گونه ای در معرض خطر به شمار می آید. این جانور در خانواده اسب آبی قرار دارد. اسب های آبی جانورانی اجتماعی اند و گروهی زندگی می کنند. از آن جا که بدن اسب های آبی به سرعت و حداقل دو برابر سریع تر از بدن انسان، آب خود را از دست می دهد، باید نزدیک آب باقی بمانند. زیر آب، حیوانات بالغ هر دو تا پنج دقیقه، و گوساله ها هر ۳۰ ثانیه نیاز به تنفس دارند. هنگامی که اسب های آبی از آب خارج می شوند، پوست آ ن ها مایعی روغنی و قرمزرنگ ترشح می کند که از آن ها در برابر اشعۀ ماوراء بنفش خورشید محافظت می کند. اسب های آبی روزها را به غوطه خوردن در رودخانه ها و مخازن آبی می گذرانند و فقط شب ها برای چرا بیرون می آیند. این جانوران در هر شب قادر به خوردن ۲۵ تا ۴۰ کیلوگرم علف اند. اسب آبی کوتوله در افریقای غربی زندگی می کند. در افریقا حدود ۱۷,۵۰۰ رأس اسب آبی زندگی می کنند (۱۹۹۳)، امّا به سبب ارزش گوشت، و دندان نیش بزرگشان، که به طول۰.۵ متر می رسد و جایگزین عاج است، در خطرند. بنا به اعتقاد مصریان باستان، اسب آبی نماد شیطان و نیز نماد باروری زن ها بود.

💡 صحراست پر از شکر دریاست پر از گوهر یک جو نبری زین دو بی‌کوشش و اسبابی

💡 تو به دین ارجمند و نیکونام نه به دنیا و ملک و اسبابی

💡 درجه دوم اسبابی بود که قطعی نبود، ولکن در غالب مقصود بی آن حاصل نیاید و به نادر ممکن بود که بی آن حاصل آید، چون برگرفتن زاد در سفر. این دست بداشتن شرط توکل نیست که این سنت رسول (ص) و سیرت سلف، لکن متوکل بدان بود که اعتماد دل وی بر زاد نبود که باشد که ببرند، بلکه اعتماد بر آفریننده و نگاه دارنده آن بود، لکن اگر بی زاد در بیابان شود روا بود و از کمال توکل بود، نه چون طعام ناخوردن که آن توکل نیست.

💡 گهی بادم‌، گهی آتش‌، گهی آبم‌، گهی خاکم چو هستی در عدم یک عالم اسبابی دگر دارم

💡 بیاید شمس تبریزی بگیرد دست آن جان را در انگشتش کند خاتم دهد ملکی و اسبابی

💡 خواب ما را ز خیالش بنمود اسبابی بعد از آن روز ندیدیم بخواب آسایش