آزده

( آزده ) آزده. [ زْ / زَ / زِ دَ / دِ ] ( ن مف ) رجوع به آژده شود.
ازده. [ اَ زْ/ زَ/ زِ دَ / دِ ] ( ن مف ) رنگ کرده. ( برهان ). رجوع به ازدن شود.
ازده. [ اَ دَ / دِ ] ( اِ ) رمص. خیم چشم که در گوشه چشم گرد آید: شعری دو است یکی را عبور خوانند برای آنکه مجره را عبره کند، دیگر غمیصا و آن تصغیر غمیص بود، من الغمص و هو الرمص، چنان روشن نیست، پنداری ازده درچشم دارد. ( تفسیر ابوالفتوح رازی چ 1 ج 5 ص 188 ).
ازده. [ اَ زِ دَ / دِ ] ( اِ ) افعی: کشیش الافعی؛ آواز پوست ازده. کشکشه؛ از پوست بانگ برآوردن ازده. ( منتهی الارب ).و ظاهراً از ریشه اَژی اوستائی به معنی مار است.

افعی

آزاده
آزدِ
(قدیمی): آجیده. وز ملاقات صبا روی غدیر/ راست چون آزدهٔ سوهان است «انوری»
مترادف کم‌ است، در زبان فارسی. هنگامی صرف می‌گردد که بخواهند اعتراض به سهم یا عطای چیزی بکنند. چؤخ آز‌ دِ! خیلی کمه!

💡 پری هر طرف پیش او صف زده همه جامهاشان به زر آزده

💡 همه راه و بی راه گنبد زده جهان شد چو دیبا به زر آزده

💡 بی اندازه سیمین و زرین دده درون مشک و بیرون به زر آزده

💡 به آن گوهر تاج آزده گان مهین تاجبخش فرستاده گان

💡 من اکنون فرستم فرستاده ای جوانی هشیوار و آزده ای

💡 ز بار فاقه تن آزده باش و دل خسته روا مدار کسی را زخود بیازردن