باط

باط.( اِ ) شادمانی باشد. ( لغت فرس اسدی چ اقبال ص 228 ).
باط. ( ع اِ ) ( مشتق از اِباط ) بغل. زیر بغل. ( دزی ج 1 ص 49 ).
- باط حشیش؛ یکدسته علف. یک بغل علف. ( از دزی ج 1 ص 49 ).

بغل و زیر بغل

فرو رفتن، داخل شدن، بویژه داخل شدن شئی در بدن مانند خار که به دست و پا رود. گون باط دِ. خورشید غروب کرد.

💡 آنکش گشاده شد نظری بر جمال حق مشنو که: با مزخرف باطل یکی شود

💡 مهدی سیدی همچنین در ارتباط با جایگاه لهجه و گویش مشهدی می‌گوید:

💡 ای حسود این خیال باطل چسیت؟ زین خیالت بگو که حاصل چیست؟

💡 بود تجلی عرفان ز باطنش ظاهر چو عکس باده ی لعل از صفای جام بلور

💡 آنک گاهی خشت و گاهی گل کشید این همه سختی نه بر باطل کشید