اوپانیشاد

💡 ترجمه آثار هندو به زبان فارسی، در طول دوره گورکانیان، ادامه یافت. داراشکوه، بهگودگیتا، اوپانیشادها، یوگاواسیشتا، رامایانا و مهابهاراتا و بسیاری آثار دیگر را به نظم فارسی کشید؛ و بعدها از روی همین ترجمه‌های فارسی بود که آثار هندو به زبان لاتین و دیگر زبان‌های اروپایی راه یافت. داراشکوه، اوپانیشادها را همان کتاب مکنون مذکور در قرآن نامیده بود.

💡 البته اوپانیشادها سرودهای اولیه که برای مراسم قربانی به کار می‌رفت را کاملاً رد نمی‌کنند. اوپانیشادها با نگاهی متفاوت به این سرودها نگاه می‌کنند و آنها را از دید سمبلیک بررسی می‌کنند. این بدین معنی است که به جای قبول کردن لفظ به لفظ این سرودها، آنها را سمبلی برای معانی عمیقتر می‌دانند.

💡 مجموعه آتارواودا با گوپاتا-برهمانا و اوپانیشادهایی مانند مونداکا-اوپانیشاد و ماندوکیا-اوپانیشاد تکمیل شده است، اما بسیاری از اوپانیشادها بعداً به طور مصنوعی به آتارواودا اضافه شده‌اند. وایتانا-سراوترا نیز به این مجموعه تعلق دارد.

💡 که نامش در بسیاری از متون سانسکریت ودایی آمده‌است و به نظر می‌رسد آموزه‌های او الهام بخش اوپانیشاد چاندوگیه و اوپانیشاد بریهدآرنیکه (دو تا از کهن‌ترین اوپانیشادها) بوده باشند. او چند قرن پیش از گوتاما بودا می‌زیست و مریدان بسیاری در شبه‌قاره هند جذب کرد که یکی از آنها یاجناوالکیا بود.

💡 مایکل کومانس[پ] می‌گوید که هدف ادویته ویدانه، همان‌طور که در «ماندوکیا اوپانیشاد» [ت] بیان شده، هویدا سازی این نکته است که حقیقت مطلقی که در زیربنای کیهان[ث] قرار دارد، هنوز هم ذاتاً غیر کیهانی[ج] است، و جوهرهٔ «هسته» یا «خود» تمام موجودات را تشکیل می‌دهد. اوپانیشاد به این واقعیت نام براهمن نهاده و به صورت صریح می‌گوید که این براهمن در حقیقت با «خود» یکی است.

💡 متون کهن اوپانیشاد یکی از مهم‌ترین منابع برای درک فلسفه هند باستان و مفاهیم عمیق مربوط به رابطه میان روح و جهان هستند.

💡 بسیاری از فیلسوفان غربی در قرن نوزدهم، با مطالعه آثار اوپانیشاد، دیدگاه‌های جدیدی درباره ماهیت حقیقت و هستی در اندیشه خود پیدا کردند.

💡 در کلاس‌های درس فلسفه دین، بررسی مفاهیم متافیزیکی مندرج در اوپانیشاد برای دانشجویان بسیار جذاب و آموزنده به نظر می‌رسد.