استخلاص

استخلاص. [ اِ ت ِ ] ( ع مص ) رهانیدن. ( غیاث ). خلاص کردن: بروچال از آن حالت عاجز آمد و استخلاص پسر را چاره ندانست. ( ترجمه تاریخ یمینی ص 417 ). آورده اند که یکی از وزراء به زیردستان رحمت آوردی و صلاح همگنان جستی. اتفاقاً روزی به خطاب ملک گرفتار آمد. همگنان در استخلاص او سعی کردند. ( گلستان ). || رهائی جستن. ( منتهی الارب ). رهائی یافتن. رهائی. یَلگی. آزادی. رستگاری. رستن. || رهانیدن خواستن. || برای خود خالص کردن چیزی را. خاص کردن چیزی را برای خود. ( منتهی الارب ). ویژه کردن از بهر خود. ( تاج المصادر بیهقی ). خالص گردانیدن. برای خویش ویژه کردن. ( زوزنی ). برگزیدن برای خود. مختص خویش ساختن: سلطان اگرچه بر استخلاص سیستان و استصفای آن نواحی جازم بود حالی بحکم مصلحت وقت... اطراف آن کار فراهم گرفت. ( ترجمه تاریخ یمینی ص 244 ). خواست که بنصرت و معاونت و استخلاص مملکت او قیام نماید. ( ترجمه تاریخ یمینی ص 258 ). در جواب خصم او استخلاص ملک او را مدد دهد. ( ترجمه تاریخ یمینی ص 260 ). نصر با بابی دوست شد و هردو دل بر استخلاص آمل نهادند. ( ترجمه تاریخ یمینی ص 261 ). اسلاف ملوک آل سامان عمرهای دراز در آرزوی این ممالک بوده اند و بر آن مال بی اندازه بذل کرده و لشکرها فرستاده و بر امید استخلاص آن جانها فدا کرده و سرها بر باد داده و بدین مراد و آرزو نارسیده. ( ترجمه تاریخ یمینی ص 141 ). اصفهبد شهریاربن شروین را بناحیت کوه فرستاد به استخلاص آن ولایت. ( ترجمه تاریخ یمینی ص 261 ).

(اِ تِ ) [ ع. ] ۱ - (مص ل. ) خلاصی طلبیدن. ۲ - (مص م. ) رهایی بخشیدن. ۳ - (اِمص. ) رهایی، خلاص. ج. استخلاصات.

۱. آزاد کردن، رها کردن.
۲. آزاد شدن، رهایی.

خلاص کردن، رهانیدن، رهایی جستن، رهایی یافتن، خاص کردن چیزی رابرای خود، ویژه کردن ازبرای خود
۱ - ( مصدر ) رهایی جستن خلاصی طلبیدن ۲ - ( مصدر ) رهانیدن رهاندن خلاص کردن ۳ - خاص خود کردن ویژ. خویش ساختن تصرف: استخلاص بخارا بدست چنگیز. ۴ - ( اسم ) رهایی خلاص. جمع: استخلاصات.

خلاصی طلبیدن.
رهایی بخشیدن.
رهایی، خل
استخلاصات.

💡 چاره تسلیم است و بس امّیدِ استخلاص نیست سهل پندارند و محکم در سلاسل مانده ام

💡 زین کمندم روی استخلاص نیست کز قدم رفتم درین گل تا به دوش

💡 امید خیر بباید برید و استخلاص ز تشنه یی که چو من بر پی سراب گرفت

💡 چون اتحاد کلمات هر هفت وزیر بر تمهید اسباب خلاص و استخلاص شاهزاده قرار گرفت، یکی از آن هفت که ماه فطنت و تیر فکرت بود، سیاف را گفت: سیاست شاهزاده در توقف دار تا من به حضرت شاه روم و مصلحتی که روی نموده است، پیش آینه خاطر او بدارم تا مثال بر چه جمله بیرون آید و فرمان چگونه بود.