افروغ

افروغ. [ اَ ] ( اِ ) بمعنی فروغ تابش و روشنی بود. و نیز شعاع آفتاب و تابش ماه و روشنی چراغ و امثال آن. ( آنندراج ). فروغ و روشنی و پرتو باشد اعم از روشنی و پرتو آفتاب و ماه و آتش و امثال آن. ( برهان ) ( هفت قلزم ) ( از ناظم الاطباء ). پرتو تابش است خواه از آفتاب و ماه و خواه از آتش. ( اوبهی ).بمعنی پرتو آفتاب است و ضیاء قمر و ضوء شمع و چراغ.پرتو و تابش خواه از آفتاب و خواه از ماه و آتش و غیره هم. مثال هر دو لغت ابوشکور فرماید:
چو بر رویت از پیری افتاد انجوغ
نه بینی دگر در دل خویش افروغ.( مجمعالفرس ).
افروغ. [ ] ( اِخ ) یکی از شارحان اوستا است. ( از مزدیسنا ص 150 ). نام یکی از مفسران و علمائی که در اواخر عهد ساسانیان بوده اند و در روایات پهلوی از آنان نام برده شده است. ( سبک شناسی ج 1 ص 53 ). و رجوع به ایران در زمان ساسانیان شود.

( اَ ) ( اِ. ) روشنایی، نور.

۱. روشنی، روشنایی، تابش.
۲. پرتو.

( اسم ) روشنایی تابش پرتو نور.
یکی از شارحان اوستا است

اسم: افروغ (دختر) (فارسی) (تلفظ: afrogh) (فارسی: اَفروغ) (انگلیسی: afrogh)
معنی: تابش روشنی، شعاع آفتاب تابش ماه، نام یکی از شارحان اوستا که در اواخر عهد ساسانیان می زیسته است

روشنایی، نور.

💡 دارد از لافروغ نور قدم گرچه لاداشت تیرگی عدم

💡 خیره می سازد نظر را در قبا سیمین برش می نماید در صدف خود رافروغ گوهرش

💡 هر سفالی رافروغ می بلورین می کند باده چون روشن بود جام بلورین گو مباش

💡 سر علم عهد آن بیضهٔ بیضافروغ مهره‌کش مهد این زهرهٔ زهرابدن