خسبیدن

خسبیدن. [ خ ُ دَ ] ( مص ) غنودن. خسپیدن:
از این پس تو ایمن مخسب از بدی
که پاداش پیش آیدت ایزدی.فردوسی.شب تیره بلبل نخسبد همی
گل از باد و باران بچسبد همی.فردوسی ( شاهنامه ج 3 ص 1433 ).نخواهند نیز از شما زر و سیم
مخسبید زین پس دل از من به بیم.فردوسی.بدو گفت بیژن مرا خواب نیست
مخسب ای برادر زمانی بایست.فردوسی.چون شب آید برود خورشید از محضر ما
ماهتاب آید و در خسبد در بستر ما.منوچهری.بوسهل نزدیک پدرم آمد نماز خفتن پدرم گفت چرا آمده ای ؟ گفت: نخواهم رفت تا آنگاه خداوند بخسبد که نباید رقعتی نویسد بسلطان درباب حسنک بشفاعت. ( تاریخ بیهقی ). بدار گوش و بشب خسب ایمن از همه بد. ( تاریخ بیهقی ).
چنان است دادش که ایمن بناز
بخسبد همی کبک در چنگ باز.اسدی.ایزد خرد ز بهر چه دادستت
تا خوش نخسبی و نخوری چون خر.ناصرخسرو.که چند خسبید ای بیهشان که وقت آمد
که تیغ جهل همی در نیام باید کرد.ناصرخسرو.چو تو مدهوش بخاک اندر خسبی
چه بهار آید و چه دشت ببار آید.ناصرخسرو.خاک برسر پاش خاقانی و در خون خسب از آنک
زیر خاک است آنکه از خاکت بمردم کرده بود.خاقانی.میان بادیه ای هان و هان مخسب ار نه
عرابیان ز تو هم سر برند و هم کالا.خاقانی.عهد جوانی بسرآمد مخسب
شب شد و اینک سحر آمد مخسب.نظامی.مست چه خسبی که کمین کرده اند
کارشناسان نه چنین کرده اند.نظامی.چو بیند بر من این بیداد خواری
نخسبد دیگر از بیداد و زاری.نظامی.خسبم امشب ز راه دمسازی
تا نبینم خیال شب بازی.نظامی.جهد کن تا صد گمان گردد نود
شب برو ورنه بخسبی، شب رود.مولوی.طفل خسبد چون بجنباند کسی گهواره را.مولوی.ساقی سیم تن چه خسبی خیز
آب شادی بر آتش غم ریز.سعدی ( طیبات ).رشکم از پیرهن آید که در آغوش تو خسبد
زهرم از غالیه آید که بر اندام تو ساید.سعدی ( طیبات ).چنان خسب کاید فغانت بگوش.

(خُ دَ ) (مص ل. ) خفتن، به خواب رفتن.

= خوابیدن

( مصدر ) خفتن بخواب رفتن.
غنودن خسپیدن

(قدیم): خوابیدن. خفتن، به‌خواب رفتن.
(مجاز): آرام و قرار گرفتن.
در گویش گنابادی یعنی نشستن، کُرْنِشْ کردن.

💡 به غیر خار نیاید به زیر پهلویم روم به بستر چون بی تو بهر خسبیدن

💡 در کمین است که صیدی نجهد از دامش غنچه خسبیدن زهاد نه از دینداری است