زشت کردار

زشت کردار. [ زِ ک َ / ک ِ ]( اِ مرکب ) کردار زشت. کار زشت. زشت کار:
ز یزدان شناس آنکه آمدت پیش
براندیش از آن زشت کردار خویش.فردوسی. || ( ص مرکب ) زشت کردار. بدکردار. بدعمل:
که ای زشت کردار زیبا سخن
نخست آنچه گوئی بمردم بکن.سعدی ( بوستان ).رجوع به زشت و دیگر ترکیبهای آن شود.

کردار زشت کار زشت

💡 چو بود آن همه کین و پیکار تو تفو برتو و زشت کردار تو

💡 کسی کاو چون تو باشد زشت کردار به گفتاری چرا گردد دلازار

💡 بگلرخ گفت حُسنا بود مکّار همان فیروز آمد زشت کردار

💡 بگفت این و بشکست زنار خویش پشیمان شد از زشت کردار خویش

💡 بفرمود این چنین شاه جهان دار که ای بدبخت خلق زشت کردار

💡 تو را اینچنین زشت کردار چیست؟ ستم بر به مهمان سزاوار نیست