اعطیه

( اعطیة ) اعطیة. [ اَ ی َ ] ( ع اِ ) ج ِ عَطاء، بمعنی دهش و آنچه بخشیده شده. ( منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ). ج، اَعطیات. رجوع به این کلمه و به عطاء شود.

(اَ یِ ) [ ع. اعطیة ] (اِ. ) جِ عطاء، بخشش ها، عطاها.

= عطا

جمع عطائ
( اسم ) جمع عطائ بخششها عطاها.

اعطیة
جِ عطاء؛ بخشش‌ها، عطاها.

💡 و قال علی بن ابی طالب ع «ما اری رجلا ولد فی الاسلام او ادرک عقله الاسلام یبیت ابدا حتی یقرأ هذه الآیة: اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ... و لو تعلمون ماهی انما اعطیها نبیّکم من کنز تحت العرش لم یعطها احد قبل نبیّکم و ما بث لیلة قط حتی اقرء بها ثلاث مرّات، اقرأها فی الرکعتین بعد العشاء الآخرة و فی وتری و حین آخذ مضجعی من فراشی».

💡 وَ بِالْأَسْحارِ هُمْ یَسْتَغْفِرُونَ قال الکلبی و مجاهد و مقاتل: و بالاسحار یصلّون و ذلک انّ صلوتهم لطلب المغفرة و فی الخبر الصحیح روی ابو هریرة قال: قال النبی ینزل اللَّه الی السماء الدنیا کل لیلة حین یبقی ثلث اللیل فیقول انا الملک من الذی یدعونی فاستجیب له، من الذی یسئلنی فاعطیه، من الذی یستغفرنی فاغفر له.