اختلال شخصیت نمایشی

💡 با بالا رفتن سن علائم کمتری در بیماران مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی دیده می‌شود، اما از آنجا که انرژی این بیماران نیز با افزایش سن کمتر می‌شود، تفاوتی که در علائم آن‌ها دیده می‌شود، ممکن است ظاهری باشد و نه واقعی. این بیماران، افرادی هیجان‌طلب هستند و ممکن است با قانون درگیر شوند و به سوء مصرف مواد روی آورند، یا لاابالی‌گری کنند.

💡 بیماران دچار اختلال شخصیت نمایشی اغلب از احساسات واقعی خود بی‌خبرند؛ لذا تبیین احساسات درونی آن‌ها فرایند درمانی مهمی است. روان‌درمانی مبتنی بر روانکاوی، چه به صورت گروهی و چه به صورت فردی، شاید درمان انتخابی اختلال شخصیت نمایشی باشد.

💡 بیماران مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی، رفتار توجه طلبانه بسیار زیادی از خود نشان می‌دهند. آن‌ها در افکار و احساسات خود اغلب مبالغه می‌کنند و هر چیز ساده‌ای را مهم‌تر از آنچه در واقع هست، جلوه می‌دهند. اگر کانون توجه واقع نشوند یا تحسین و تأیید نشوند، تندخو می‌شوند، می‌زنند زیر گریه، و دیگران را ملامت می‌کنند و به آن‌ها افتراهای ناروا می‌زنند.

💡 دفاع‌های عمده بیماران دچار اختلال شخصیت نمایشی، واپس‌زنی و تجزیه است. در نتیجه دفاع اول از فهم احساسات واقعی خود عاجزاند و در نتیجه دفاع دوم، نمی‌توانند انگیزه‌های خود را توضیح دهند. این افراد اگر تحت فشار روانی قرار گیرند، حس واقعیت سنجی‌شان به راحتی مختل می‌شود.

💡 روانشناسان معتقدند که افراد مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی همواره تلاش می‌کنند تا با رفتارهای اغراق‌آمیز و هیجانی، توجه تمام افراد حاضر در محیط اجتماعی خود را به سمت خود جلب کنند.

💡 تشخیص دقیق اختلال شخصیت نمایشی نیازمند بررسی‌های گسترده توسط متخصصان حوزه سلامت روان است تا بتوان درمان‌های رفتاری مناسب برای مدیریت این الگوهای شخصیتی پیچیده را ارائه داد.

💡 یکی از ویژگی‌های بارز اختلال شخصیت نمایشی، احساس ناامنی در زمانی است که فرد احساس می‌کند در مرکز توجه قرار ندارد و این موضوع می‌تواند روابط عاطفی او را مختل کند.