آندانت

💡 گفتنی‌ست که کلیدِ قطعهٔ آندانته فاووری درجهٔ زیرنمایانِ سوناتِ والدشتاین است.

💡 بتهوون ابتدا این قطعه را به‌عنوان موومان دوم سونات شماره ۲۱ پیانوی خود (با نام والدشتاین) ساخت، اما با توصیهٔ دوستانِ موسیقی‌دانش ــ که می‌گفتند این قطعه با کلّیتِ سونات تناسب ندارد ــ موومانِ «اینترودوتسیونه ـ آداجو مولتو» را جایگزین ساخت و آندانته فاووری را مستقلاً و یک سال پس از انتشارِ سوناتِ والدشتاین منتشر کرد.

💡 یک نمونه از آریوزو، در پردهٔ آخر اپرای فلوت سحرآمیز ولفگانگ آمادئوس موتسارت شنیده می‌شود، جایی که یک کشیش قطعه ای آندانته اجرا می‌کند. در سال ۱۹۲۷ توماس بیچام گقت قطعهٔ «شناور و سرگردان در دریا» اثر فردریک دلیوس «بهترین نمونه گفت‌آواز آریوزو در میان تمام اینگونه آوازها» است.

💡 نوازنده قطعه را با تمپوی آندانت اجرا کرد تا آرامش و ملودی ملایم موسیقی به درستی به گوش شنوندگان برسد.

💡 آهنگساز برای بخش دوم سمفونی، سرعت اجرای آندانت را انتخاب کرد تا تضاد لازم با بخش سریع اول ایجاد شود.

💡 در تمرینات ارکستر، استاد تاکید داشت که بخش آندانت نباید بیش از حد کند یا بیش از حد سریع اجرا شود.