لغت نامه دهخدا
سنگفرش. [ س َ ف َ ] ( ص مرکب ) زمینی که روی آنرا با سنگ مفروش کرده باشند. ( فرهنگ فارسی معین ).
سنگفرش. [ س َ ف َ ] ( ص مرکب ) زمینی که روی آنرا با سنگ مفروش کرده باشند. ( فرهنگ فارسی معین ).
(سَ نْ. فَ ) [ فا - ع. ] (ص مر. ) زمینی که روی آن را با سنگ مفروش کرده باشند.
زمین یا خیابان و کوچه که در کف آن تکه های سنگ را پهلوی هم چیده و هموار کرده باشند.
زمین یاخیابان وکوچه که درکف آن تکه های سنگ است
( صفت ) زمینی که روی آن را با سنگ مفروش کرده باشند.
سنگ فرش (pediment)
سطح فرسایشی وسیع و دارای شیب ملایمی در قاعدۀ کوهستان، حاصل از فرسایش و عقب نشینی. سنگ فرش ها از سنگ بستر تشکیل و با لایۀ نازکی از رسوبی با نامِ آبرفت پوشیده شده اند که حاصل فرسایش کوهستان است.
زمینی که روی آن را با سنگ مفروش کرده باشند.
💡 سلب سایه و سنگ فرش و غذا غم هنر فتنه و فخر شور و شرف شر