سفت گر

سفت گر. [ س ُ گ َ ] ( ص مرکب ) ( از: سفت «سفتن » + گر، پسوند شغل و مبالغه ). ( از حاشیه برهان قاطع چ معین ). شخصی را گویند که مروارید و مرجان و امثال سوراخ میکند. ( برهان ) ( انجمن آرای ناصری ).

(سُ. گَ ) (ص. ) کسی که مروارید و مرجان و مانند آن ها را سوراخ کند.

کسی که مروارید و لعل و مرجان و مانند آن ها را سوراخ می کند.

( صفت ) کسی که مروارید و مرجان و مانند آن را سوراخ کند.

کسی که مروارید و مرجان و مانند آن‌ها را سوراخ کند.

💡 ز سر مژگانش، در یاس می سفت گرفته مار زلف یار و می گفت

💡 به گمان یوسفیت گم شده بود یوسفت گرگ شد گمان برگیر