درخودماندگی
«درخودماندگی» یا «اوتیسم» یک اختلال روانی است که به طور عمده بر روی ارتباطات اجتماعی و رفتارهای فرد تأثیر می‌گذارد. این اختلال معمولاً در دوران کودکی شناسایی می‌شود و می‌تواند در درجات مختلفی از شدت بروز کند. افراد مبتلا به درخودماندگی ممکن است در برقراری ارتباط با دیگران، درک احساسات و نشانه‌های اجتماعی، و همچنین در تعاملات اجتماعی دچار مشکل شوند. از ویژگی‌های بارز درخودماندگی می‌توان به رفتارهای تکراری، علاقه‌مندی‌های محدود و عدم توانایی در برقراری ارتباط مؤثر اشاره کرد. این افراد ممکن است به فعالیت‌های خاصی علاقه‌مند باشند و در آن‌ها مهارت‌های بالایی داشته باشند، اما در تعاملات اجتماعی و ارتباطات کلامی با چالش‌هایی مواجه شوند. درخودماندگی می‌تواند تأثیرات عمیقی بر زندگی فرد و خانواده‌اش داشته باشد. با این حال، با حمایت‌های مناسب، آموزش و درمان‌های ویژه، بسیاری از افراد مبتلا به این اختلال می‌توانند مهارت‌های اجتماعی و ارتباطی خود را بهبود بخشند و در جامعه به طور مؤثری مشارکت کنند.
مترادف‌ها
درون‌گرایی، انزوا، گوشه‌گیری
متضادها
برون‌گرایی
فرهنگستان زبان و ادب
{autism} [روان شناسی] اختلالی روانی که شواهد نخستین آن در اوایل کودکی ظاهر می شود و کودک مبتلا در برقرار کردن ارتباط و تعامل اجتماعی و بازی کردن نقایص چشمگیری دارد
دانشنامه آزاد فارسی
رجوع شود به:اوتیسم
ویکی واژه
اختلالی روانی که شواهد نخستین آن در اوایل کودکی ظاهر می‌شود و کودک مبتلا در برقرار کردن ارتباط و تعامل اجتماعی و بازی کردن نقایص چشمگیری دارد.
جمله سازی با درخودماندگی
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 اختلال در مهارت‌های ارتباطی و وجود رفتار، علایق و فعالیت‌های کلیشه ای، از عمده‌ترین نشانه‌های این اختلال‌ها به‌شمار می‌آید. اختلال در کارکرد فرد با توجه به سن عقلی و سطح رفتار تفاوت دارد. اختلال‌های درخودماندگی، سندرم رت، فروپاشنده کودکی (از هم پاشیدگی کودکی)، و نشانگان آسپرگر از مهم‌ترین اختلال‌های فراگیر رشد به‌شمار می‌آیند.
💡 شخصیت اصلی رمان با نوعی درخودماندگی شدید روبرو است که باعث می‌شود او در روابط اجتماعی با دیگران دچار مشکل شده و ترجیح دهد تنها باشد.
💡 درخودماندگی مفرط می‌تواند از یک ویژگی شخصیتی مثبت به یک آسیب روانی تبدیل شود که فرد را از مشارکت در فعالیت‌های جمعی و زندگی اجتماعی باز می‌دارد.
💡 برخی روان‌شناسان معتقدند که درخودماندگی در دوران کودکی می‌تواند ریشه‌های عمیقی در محیط خانواده و نحوه برخورد والدین با احساسات کودک داشته باشد.
