دبیب

دبیب. [ دَ ] ( ص ) هر چیز که آنرا نرم کوفته باشند. ( برهان ). نیک سوده. سوده. نرم کوفته. ( غیاث ) ( از جهانگیری ).
دبیب. [ دَ ] ( ع مص ) دب. ( منتهی الارب ). نرم رفتن. ( منتهی الارب ) ( ترجمان القرآن ) ( تاج المصادر ). بنرمی رفتن. نرم رفتن بر زمین. مدب.
- دبیب نمال، دبیب النمل؛ نرم رفتاری مورچگان. حرکت آرام مورچه. رفتار مورچگان که با سکوت و آرامش همراه است: بی قیل و قال مانند دبیب نمال در آمدند. ( جهانگشای جوینی ).
|| سرایت کردن شراب و بیماری در بدن. یقال: دب الشراب و السقم فی الجسم. ( منتهی الارب ): و نسیم شمال و دبیب شمول اوزان و الحان در نفوس و ابدان تأثیر عجیب ننماید. ( تاریخ بیهق ص 5 ). || سرایت کردن کهنگی در جامه. یقال: دب البلی فی الثوب. ( منتهی الارب ). || سرایت کردن سخن چینی و ایذاء کسی. یقال: دب عقاربة. ( منتهی الارب ).
- دبیب عقارب؛ ایذاء کژدمان: دبیب عقارب بلا و صریر جنادب هوا بیفتاد. ( ترجمه تاریخ یمینی ص 436 ). آن نواحی از دبیب عقارب و صریر جنادب خالی گشت. ( ترجمه تاریخ یمینی ).

(دَ ) [ ع. ] ۱ - (مص ل. ) خزیدن، به نرمی رفتن. ۲ - (اِ. ) هر چیزی که آن را نرم کوفته باشند. ۳ - هوام ریز که در آب پرواز کند.

۱. خزیدن، نرم رفتن، خزیدن بر روی زمین مانند خزیدن مار.
۲. روی دست و پا راه رفتن.
۳. (اسم ) حشرات ریز که بر روی آب پرواز کنند.
۴. (صفت ) چیزی که آن را نرم کوفته باشند.

۱ - ( مصدر ) خزیدن بنرمی رفتن. ۲ - ( اسم ) هر چیزی که آن را نرم کوفته باشند. ۳ - هوام ریز که در آب پرواز کند.

خزیدن، به نرمی رفتن.
هر چیزی که آن را نرم کوفته باشند.
هوام ریز که در آب پرواز کند.

💡 همیشه تا ز ستاره زمانه را اثرست چنانکه در تن میخواره باده را به دبیب

💡 و عن ابی هریرة، قال: قال رسول اللَّه (ص): «لمّا کلّم اللَّه موسی کان یبصر دبیب النّمل علی الصّفا فی اللّیلة المظلمة من مسیرة عشرة فراسخ».

💡 و مصطفی (ص) گفت: الشّرک اخفی فیکم من دبیب النّمل علی الصّخرة الصّمّاء فی اللّیلة الظّلماء»، پس أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا اللَّهَ اشارت بتوحید دارد، وَ لا نُشْرِکَ بِهِ شَیْئاً اشارت باخلاص.

💡 لها فی عظام الشار بین دبیب فتمشت فی مفاصلنا کتمشی البروء فی السقم