دبغ

دبغ. [ دَ ] ( ع مص ) تقویت کردن. نیرومند ساختن: الکرفس یدبغ المعده. الحصرم یدبغ المعده و یقوی البدن. فان کان یرید دبغ المعدة التی ضعفت من الرطوبة. و هو دابغ للمعدة لمرارته و عفوصته. ( دزی ج 1 ص 423 ).
دبغ. [ دَ ] ( ع مص ) پیراستن پوست را. ( منتهی الارب ). پاک کردن پوست. پیراستن جلد. دباغة. ( منتهی الارب ). پوست پیراستن. ( دهار ) ( تاج المصادر بیهقی ). دِباغ. ( منتهی الارب ). || رنگ سبز دادن جامه را. و فی الحدیث: دباغها طهورها. ( منتهی الارب ).
دبغ. [ دِ ] ( ع اِ ) آنچه به وی پوست پیرایند. ( منتهی الارب ). آنچه بدان پوست پیرایند یعنی دباغی کنند پوست را. آنچه بدان پوست نرم کنند پیراستن را. دِبغَة.

(دَ ) [ ع. ] (مص م. ) ۱ - پیراستن پوست. ۲ - رنگ سبز دادن جامه را.
(دِ ) [ ع. ] (اِ. ) آن چه با آن پوست را پیرایند.

( اسم ) ۱ - گیاهی است که در ساقه و شاخه های برخی از درختان مانند امرود ایجاد میشود. مویزک عسلی داروش. ۲ - چیزی مانند سریشم که بدان مرغان را شکار میکنند.
آنچه به وی پوست پیرایند

پیراستن پوست.
رنگ سبز دادن جامه را.
آن چه با آن پوست را پیرایند.

💡 کلاه ازسرهدهدبغصب بربایند برون کنندبغارت زپای بط نعلین

💡 امهرسپندان به کمک نریسه ایزد و ایزد بانو دوست روشنان او را از جهان تاریکی رها کردند و او به دیار پدر خود، زروان بازگشت. او نیای تمام انسان‌ها محسوب می‌شود. هرمزدبغ در دین مانی نماد ازلی روح در اسارت ماده است و در ادبیات مانوی نماد انسان دربند جهان خاکی است.

💡 نه روزی راست بنشستم نه یک شب شادبغنودم نه بر امید آن کاخر مگر زین کار برسودم