بسر زلف سخن کر

بسر زلف سخن کردن. [ ب ِ س َ رِ زُ س ُ خ َ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) بسرزلف حرف زدن. کنایه از استغنا و بی پروایی. ( آنندراج ). استغنای در کاری. ( مجموعه مترادفات ص 38 ). || کنایه از بناز و تبختر حرف زدن. ( آنندراج ):
ناخن چوشانه در جگر زلف میکنم
با نوخطان سخن بسر زلف میکنم.ملامفید بلخی ( از آنندراج ).رجوع به بسر زلف حرف زدن شود.

💡 بازم از طلعت خود دیده منور کردی مجلس من بسر زلف معطر کردی

💡 دل گمگشته ز چشم تو طلب می کردم کرد اشارت بسر زلف سیه کاین دارد

💡 که گفت دل بسر زلف دیگری بستم خداش در نگشاید چنانکه بست دروغ

💡 بسر زلف تو آویخت دل ازچاه زنخ کار زندانی عشقت بسر دار افتاد

💡 چون دل بسر زلف سیاه تو سپردیم باز آی که تا پیش رخت جان بسپاریم

💡 دل بسر زلف دلکش تو سپردیم گرچه تو با هیچ خسته دل نسپاری