خاندان وسکس

خاندان وسکس یا دودمان وسکس (به انگلیسی: House of Wessex) یکی از دودمان‌های پادشاهی در تاریخ انگلستان بود. این خاندان که با نام‌های سردیکی‌ها و ساکسون‌های باختری نیز شناخته می‌شود، به سردیک وسکس نسبت داده می‌شود که در اوایل سده ششم میلادی در جنوب انگلستان فرمانروایی می‌کرد. این دودمان به‌تدریج قدرت گرفت و پس از پادشاهی اکبرت در سال ۸۰۲ میلادی بر بخش بزرگی از جنوب انگلستان چیره شد. در سده نهم، آلفرد کبیر از برجسته‌ترین پادشاهان این خاندان بود که در برابر یورش وایکینگ‌ها ایستادگی کرد و سرزمین‌های انگلیسی را حفظ نمود. نوه او اتلستن در سال ۹۲۷ میلادی به عنوان نخستین پادشاه انگلستان متحد شناخته شد. در دوره‌های بعدی، پادشاهانی مانند اتلرد بدسگال با حملات دانمارکی‌ها روبه‌رو شدند و حکومتشان دچار ضعف شد. پس از مرگ او و پسرش ادموند دوم در سال ۱۰۱۶، کانوت بزرگ پادشاه دانمارکی و فرزندانش تا سال ۱۰۴۲ بر انگلستان حکومت کردند. سپس یکی از اعضای خاندان وسکس به نام ادوارد خستو برای مدتی کوتاه دوباره به قدرت رسید. اما با رویداد تاریخی گشایش نورمن‌ها در سال ۱۰۶۶، حکومت این دودمان به پایان رسید. بنابراین خاندان وسکس یکی از مهم‌ترین دودمان‌های پادشاهی در شکل‌گیری دولت انگلستان در قرون میانه به شمار می‌آید.