جمود

جمود. [ ج َ ] ( ع ص ) بی اشک. ( منتهی الارب ). جامد. ( اقرب الموارد ). گویند: عین جمود. ( اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ).
جمود. [ ج ُ ] ( ع مص ) جامد شدن. یخ بستن. ( فرهنگ فارسی معین ). فسرده و بسته گردیدن. ( از اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ). || بخل و امساک ورزیدن. || واجب شدن. ( از اقرب الموارد ). رجوع به جمد شود. || ( اِمص ) افسردگی. بستگی. || ناپذیرایی. خشکی ( اخلاقاً ). ( فرهنگ فارسی معین ).

(جُ ) (مص ل. ) جامد شدن.

۱. [مجاز] انعطاف ناپذیری، بی نرمشی.
۲. [مجاز] خشک شدن، خشکی.
۳. [مجاز] افسرده شدن، افسردگی.
۴. جامد بودن.

بسته شدن، یخ بستن آب، لخته شدن وخشک شدن خون
۱-( مصدر ) جامد شدن افسرده شدن یخ بستن آب.۲- ( اسم ) افسردگی بستگی. ۳- ناپذیرایی خشکی ( اخلاقا ).
بی اشک جامد گویند عین جمود

جامد شدن.

💡 همیشه تا که کرامند زاهدان عفاف همیشه تا که ملوکند ز ایران جمود

💡 نه هست ماه و جلال ترا خسوف و محاق نه هست بحر نوال ترا قصور و جمود

💡 ز نار خشمش کهسار جسته حالت ذوب ز آب تیغش دریا گرفته رنگ جمود

💡 هوای دی مه اگر یابد از ذکات اثر بآبدان نرسد دست تخته بند جمود

💡 و گفته‌اند که: قسوت دل از ترک ذکر خیزد، کسی که ذکر خدای نکند، و پیوسته بباطل گفتن و محال شنیدن مشغول بود دل وی سخت شود چنان که در خبر است: «لا تکثروا الکلام بغیر ذکر اللَّه، فان کثرة الکلام بغیر ذکر اللَّه قسو القلب»، و قال (ص): «اربعة من الشقاء: جمود العین، و قسوة القلب، و الاصرار علی الذنب، و الحرص علی الدّنیا».