ثاوی

ثاوی. ( ع ص ) نعت از ثواء. || فرودآینده. || اقامت دراز کننده. || مقیم: بیابانی است خالی از هر ثاوی و انیس و ویرانه ای است تهی از هر ساکن و جلیس. ( ترجمه تاریخ یمینی ص 453 ).

[ ع. ] (اِفا. )۱ - فرودآینده. ۲ - اقامت (دراز ) کننده، مقیم.

کسی که در مکانی اقامت طولانی کند، مقیم.

( اسم ) ۱- فرود آینده. ۲- اقامت ( دراز ) کننده مقیم.

💡 و انّی لعبد الضّیف ما دام ثاویا و ما فیّ الّا تیک من شیمة العبد

💡 الی بلدة فیها هوای و منیتی الی بلدة فیها جیبی ثاویا

💡 فَما شَجاعَةُ ثاوی دارهِ حَرَدٍ اَحَصَّ مُتِّقدُالعینَینِ رِئبالِ