لغت نامه دهخدا
توعل. [ ت َ وَع ْ ع ُ ] ( ع مص ) برآمدن بر کوه. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).
توعل. [ ت َ وَع ْ ع ُ ] ( ع مص ) برآمدن بر کوه. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).
(تَ وَ عُّ ) [ ع. ] (مص ل. ) بالا رفتن از کوه.
بالا رفتن از کوه.
💡 توعلم آری در این کشور تو بربندی ز غفلت در تو بگشایی به مردم سر کنوز آسمانی را
💡 گه علمداران پیش توعلم باز کنند کوس کوبان تو از کوس بر آرند آواز