تملیح

تملیح. [ ت َ ] ( ع مص ) فربه شدن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || نمک بسیار در دیگ کردن تا تباه نشود. ( تاج المصادر بیهقی ). نمک کردن در چیزی. ( منتهی الارب ) ( از آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( غیاث اللغات ). نمک بسیار در دیگ کردن و قرار دادن در آن چیزی از پیه. ( از اقرب الموارد ). || شور کردن طعام را. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). || قدید کردن ماهی و نمک سود کردن آن. || نمک پاشیدن برچیزی. || سودن نمک بر حنک چارپا. ( از اقرب الموارد ). || سخن خوش و نمکین آوردن شاعر. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). آوردن شیئی ملیح. ( غیاث اللغات ) ( آنندراج ). || اندک فربه شدن شتر کشتنی. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ).

(تَ ) [ ع. ] (مص م. ) ۱ - نمک ریختن. ۲ - سخن ملیح گفتن.

۱. نمک ریختن در غذا.
۲. سخن ملیح گفتن، کلام ملیح آوردن.

نمک ریختن.
سخن ملیح گفتن.

💡 کرد مژگانش اشارت با لب که بیفشان شکری با تملیح

💡 چشم او کرد بقتلم تصریح نگهش کرد بعفوم تملیح

💡 وجه سیوم طعامست بمعنی تملیح السّمک. چنان که گفت: أُحِلَّ لَکُمْ صَیْدُ الْبَحْرِ یعنی تملیح السّمک منفعة لکم. وجه چهارم طعام است بمعنی ذبائح، چنان که درین آیت گفت: وَ طَعامُ الَّذِینَ أُوتُوا الْکِتابَ حِلٌّ لَکُمْ وَ طَعامُکُمْ حِلٌّ لَهُمْ.