تضوع

تضوع. [ت َ ض َوْ وُ ] ( ع مص ) جنبیدن نافه و دمیدن بوی آن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || آماده گریستن گشتن کودک. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || گشادن چوزه هر دو بازو را پیش مادر تا خورش دهد او را. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). || بانگ کردن ضُوَع. ( اقرب الموارد ).

(تَ ضَ وُّ ) [ ع. ] (مص ل. ) دمیدن، بوی پراکندن.

( مصدر ) دمیدن بوی دادن بوی پراکندن.

دمیدن، بوی پراکندن.

💡 غداه استعار و احلبة الملک فاعبدوا عراة و عرف المسک لا یتضوع

💡 آتت زائرا ما خامر الطیب ثوبها و کالمسک من ارادنها یتضوع