تشمیم

تشمیم. [ ت َ ] ( ع مص ) بوییدن. ( منتهی الارب ) ( غیاث اللغات ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).

(تَ ) [ ع. ] (مص م. ) بو کردن، بوییدن.

بوییدن، بو کردن.

بو کردن، بوییدن.

💡 گفت آن واصل کامل که:«علیکم بالشام » بوی آن زلف مرا دست بوقت تشمیم

💡 هم زان توایم، هر چه هستیم گر محتشمیم و گر گداییم

💡 جعل گفتا که: چون سرگین ببویم مرا خوشتر ز تشمیم ریاحین