برتاختن

برتاختن. [ ب َ ت َ ] ( مص مرکب ) روان شدن. جاری گشتن:
چنین تاش دو دیده بگداختی
ز مژگان برخساره برتاختی.اسدی ( گرشاسب نامه ).چو دیدندش از جای برتاختند
زپیرامنش جنگ برساختند.اسدی ( گرشاسب نامه ). || دواندن:
زمان تا زمان زینش برساختی
همی گرد گیتیش برتاختی.فردوسی.

( ~. تَ ) (مص ل. ) روا شدن، روا کردن.

روان شدن جاری گشتن.

روا شدن، روا کردن.

💡 همه تیغ و نیزه برافراختند سوی قلب فغفور برتاختند

💡 پس سوی بتخانه ها برتاختند جمله بتها را بخاک انداختند

💡 جُنْدٌ ما هُنالِکَ این سپاه که ایدراند از دشمنان تو، مَهْزُومٌ مِنَ الْأَحْزابِ (۱۱) هم سپاهی‌اند چون سپاههای دشمنان پیغامبران پیش از تو باز شکستنی و برتاختنی.